Eerste reacties op chronisch zieken.

Over het omgaan met lastige eerste reacties

Is het je wel eens opgevallen
dat mensen in een eerste reactie soms de meest akelige dingen zeggen?

Zo zelfs dat je je afvraagt of ze wel geluisterd hebben? En dat je dan moeite hebt niet verschrikkelijk kwaad te worden? Of verdrietig en teleurgesteld?

Ik dacht aan die oude kinderwijsheid:

Wat je zegt ben je zelf.

Letterlijk.

Voorbeeldjes die iedereen kent:

"Ik heb die-en-die ziekte"
"Nou joh dat geeft toch niks, je bent nog jong!"

"Ik kom binnenkort in een rolstoel."
"Oh lijkt me heerlijk, altijd geholpen worden, lekker zitten."

"Ik ben zwanger!
De één: "Oh jé, wat rot voor je!"
Een ander: "Van harte gefeliciteerd!"

"Mijn hoofdpijn is vandaag zo erg..."
"Ja joh, laat je toch opereren!"
"Zulke dingen moet je gewoon negeren."
"Ga toch meteen naar het ziekenhuis!"

Het lijkt wel of het niets over mij zegt, die reactie.
Wat gebeurt er nou eigenlijk als je iemand iets schokkends vertelt?

Het lijkt er eigenlijk op dat de eerste reactie
niets over mij zegt, maar atijd iets over de ander zelf.

Ik ga nu uit van deze wijsheid:

De allereerste reactie van iemand zegt
altijd alleen maar iets over hem of haar zelf.

En dus heeft die reactie niets met mij van doen.
Dat helpt me.

Dan bedenk ik dat iemand haar grootste angst uitspreekt, of zijn hoogste nood. Dat klopt vaak precies. Ga maar na, het gaat vaker op dan je zou denken.
En dan helpt die gedachte me om te gaan met de rare reacties, relativeren doet het beslist.

Tip: wat je wel kunt zeggen

Hoe kun je wel reageren op een ingrijpend verhaal?

Geef de andere de ruimte.
Reageer door door te vragen.

Bijvoorbeeld:

Ben je er blij mee, met zwanger zijn?
Is je hoofdpijn veel erger dan gisteren?
Zie je er tegen op, zo'n rolstoel?
Mij heeft het altijd eng geleken, maar hoe denk jij er over?

Luisteren is een werk-woord... denk je niet?

Wat je zegt, ben je zelf...