Hulp aannemen met ziekte of handicap, helpt dat?

Hulp accepteren of niet?

Kan ik je helpen??

Als je beperkingen hebt, of krijgt, komt op een gegeven moment de vraag: Kan ik je helpen??

Ik merk dat het belangrijk voor me is hier over na te denken.
Als een wildvreemde me vraagt of hij moet helpen mijn jas aan te trekken ergert me dat. Waarom eigenlijk? Zelf vraag ik me vaak af of een blinde op het station aangesproken wil worden, ja of nee.
Steeds vaker denk ik aan mijn tante.

Nooit geholpen

Mijn tante zat in een rolstoel en toen ik acht was verbaasde ik mij erover dat zij nooit geholpen wilde worden.
Dit was ons niet verteld, dat weet je als kind.
Zelfs als ze uit haar stoel was gevallen zou ik hebben afgewacht of ze geholpen wilde worden.
Waarom was dit goed voor haar?

Wat voor hulp krijg je eigenlijk?

Hulp wordt vaak ongevraagd geboden. Omdat de gever het wil geven.

Dus: Je wordt geholpen, of je wil of niet.
Dus je denkt: Je bent gek als je je niet laat helpen.
Of je denkt: Ik laat haar helpen want zij wil het zo graag.

Waarom is dit eigenlijk van belang?
Ik zie een gevaar...

Neem je alle hulp aan dan wordt je meer en meer afhankelijk van anderen.

Neem je alle hulp aan die je geboden wordt?

Dan wordt je meer en meer afhankelijk van anderen.

Val je uit de rolstoel en vraag je geen hulp?
Moet je er ook zelf weer inklimmen, al foeterend op jezelf dat je zo stom was eruit te vallen.
Woedend misschien wel.
Maar je kan het zelf!
En je voelt de grenzen van je kunnen.

Eigen beslissing

Kun je er niet meer inkomen? Vraag dan om hulp.
Dan is het jouw beslissing.
Je voelt je eigen beperking, maar je blijft baas over je eigen situatie.

En als het je wel lukt er weer in te klimmen... Dan word je niet steeds banger om uit je rolstoel te vallen, want je merkte dat je er zelf weer in kon komen.

Eigen regie over je hulp

Hou de regie zoveel mogelijk in eigen handen!
Uiteindelijk voel je je dan beter, denk ik.

Helpt hulp?