Helpt je hulp aan een chronisch zieke of mens met een handicap?

Helpt je hulp echt?

Vrienden die hulp willen bieden: hoe en wat?

Ben je bevriend met iemand die minder kan dan jijzelf, af en toe of altijd?
Dan wil je hem of haar vaak even helpen. Sterker nog, het kan zelfs al vanzelf gaan: nu help ik even. Soms vraag je misschien: zal ik je helpen? En ben je wel eens afgesnauwd? Heb je je wel eens afgevraagd of je hulp altijd sowieso goed was? Maar is je ook wel eens verweten dat je niet hielp?

Wanneer helpen?

Hoe moet je bepalen wanneer je zonder iets te zeggen moet helpen en wanneer je moet vragen of je vriend(in) hulp nodig heeft?

Het maakt verschil

Ik merk dat het belangrijk voor me is hier over na te denken. Het maakt uit wie meehelpt, waarmee en wanneer. De ene keer vind ik dat je maar moet snappen dat ik hulp nodig heb, de andere keer kun je een snauw krijgen.

Hoe help je iemand met een handicap of beperking het best?

Mijn angst is dit:

Alle hulp accepteren maakt afhankelijk

Als ik alle hulp aanneem die me aangeboden wordt, zal ik steeds meer van die hulp afhankelijk worden. Maar ik wil ook sommige hulp niet hoeven vragen. En ik wil ook niet bot zijn of ondankbaar.

Waar kun je op letten?

Ideeën voor hulp die helpt:

Overleg over vaste hulp die je ongevraagd geeft.
Vraag of je in bepaalde situaties wel of niet hulp moet aanbieden.
Ga na of je eerst moet vragen of meteen kan doen.
Probeer je aan afspraken over niet-helpen te houden

Tip één:

Vind je het zelf moeilijk om je hulp niet aan te bieden? Misschien kun je bedenken: de beste hulp is dat je vriend(in) zo veel mogelijk onafhankelijk blijft.

Tip twee:

Aarzel niet de afspraken van tijd tot tijd te herzien. Succes!

Helpt je hulp?