Omgaan met commentaar en reacties op je ziekte of handicap

Hoe reageer je op fijne en rottige momenten?

Het is fijn als iemand je helpt en je hebt er baat bij.
Het is afschuwelijk als iemand je uit onnadenkendheid volledig van slag maakt.

Dat soort dingen haken zich met weerhaakjes vast in je herinneringen. Op de een of andere manier worden ze steeds belangrijker en denk je er veel te vaak aan.

Hoe kun je daar mee omgaan?

De goede momenten lijken wel overschaduwd te worden. Hoe kun je daar mee omgaan? Ik las een fantastisch boek over de zieke kant van ziek zijn. Ruth Miltenburg: Over ziek zijn.

Samengevat las ik bijvoorbeeld ook dit:

Rottige dingen: loslaten...

Probeer rottige dingen
zo snel mogelijk los te laten.
Vergeten doe je waarschijnlijk maar heel langzaam.

Loslaten en geen aandacht aan geven
maakt ze kleiner en slijt ze zeker af.

Fijne dingen: oppoetsen, herhalen en bewaren

De allerkleinste fijne dingen die je meemaakt, oppoetsen met zilverpoets
en in een glazen kastje voor jezelf bewaren.

Of met je meenemen in je zakdoek in je broekzak gestopt, zodat je er steeds aan kunt denken.

Vertel je er weer iemand over dan wordt het opnieuw uitvergroot.
En langzaam krijgen ze de kans steeds groter te worden.

Waar ik aan denk (voorbeelden):

Loslaten:

"Oh maar bij zo'n ziekte kan je altijd nog je hersens laten opereren."
"Mijn oom, die had pas pijn, vreselijk was het, en mijn tante leed er aan!"

Zilverpoets en herhalen:

Iemand die zonder vragen een pink in je winkelwagentje zet en je helpt sturen. Je groet en gewoon verder gaat.

De assistente van de huisarts die precies op de juiste toon vraagt: hoe lang gebruik je die medicijnen al? Serieus en met zorg, maar niet overdreven bezorgd en niet betuttelend.

Waardeer

Waardeer die uitspraken en acties die maken dat je je gezien voelt als mens, niet als ziektebeeld.
Dat wat je niet zielig maakt, maar je vertelt dat je de moeite waard bent.

Zilverpoets en weerhaakjes